ઝવેરીલાલ તો ફોટો પાડી લાવ્યા ને લખી માર્યું કે, ફિયાટ ગાડીઓનો હવે કોઇ ભાવ પૂછતું નથી.. અઢી-ત્રણ હજારમાં ગધેડે પિટાય છે ને વેચવા જાઓ તો કબાડીવાળા ય લેતા નથી. એમને ફોટા પાડતા વિચાર નહિ આવ્યો હોય કે આમાં તો કોઇનું ઘર નહિ તો છેવટે ગાડી ભાંગશે. એક ગરીબ અને ફિયાટવાળો બ્રાહ્મણ લેવા-દેવા વગરનો સૂકાઇ જશે? ગાડી હોવા છતાં બ્રાહ્મણને ગરીબ કહેવો પડે, એનું નામ જ ફિયાટ કાર. હું તો જાણે ભિખારી હોઉં ને રેલ્વે-સ્ટેશને રોજ ઉભા રહી, માંગી માંગીને ફિયાટ લઇ આવ્યો હોઉં એમ વાઇફે છણકો કરીને કહી દીઘું, ‘હવે આ ઠાચરૂં વેચી નાંખો ને કોઈ ઢંગની સારી ગાડી લઇ આવો. આપણી બધી પાડોસણો ફ્રન્ટી, સીએલઓ અને સાન્ટ્રોમાં ફરે છે ને મારો રૂડો રૂપાળો કુંવર કનૈયો ચાની લારી લઇને નીકળ્યો હોય, એમ આ ફિયાટમાં ફરે છે.’ લજ્જા અને તતડી ગયેલા એના ગુસ્સાના જવાબમાં મારાથી એમ થોડું કહેવાય કે, હું ટાટા સુમો લઇ આવું. તો શું આ પાડોસણો મારી સાથે ફરશે? તારે એવો ‘ઇગો’ નહિ રાખવાનો કે, મારો વર બી તમને બધીઓને સારી ગાડીમાં ફેરવી શકે છે. આ ફિયાટને બદલે હું કોઇ પ્રેમિકાને લઇને ફરતો હોત તો એણે મને માફ કરી દીધો હોત, એવી ધારણા રાખવાનું મેજર કારણ એ કે, વર્ષો પહેલાં અમે બંનેએ ફિલ્મ ‘મિલન’ સાથે જોઇ હતી જેમાં નવી નક્કોર શણગારેલી ગાડીમાં નૂતન સુનિલ દત્તના ખભે માથુ ઢોળીને બેઠી છે અને બંને જણાં ગીત ગાય છે ‘હમ તુમ, યુગ યુગ સે યે ગીત મિલન કે, ગાતે રહે હૈં, ગાતે રહેંગે.. હોઓઓઓ, હમ તુમ.’ એ જોઇને અમારા બેયથી ઝાલ્યું ન હતું રહેવાણું ને બીજે જ દિવસે હું ભાડાની હર્ક્યૂલીસ સાયકલ લઇ આવ્યો હતો. મને યાદ છે કે, પત્નીને પાછળ સાયકલનો કેરીઅર પર બેસાડી, અમે બંને એ જ ગીત ગાતાં.. ઉમંગમાં ઘણી વાર તો એને બેસાડવાની રહી ગઇ હોય તો એ બેઠી છે એમ માનીને હું એકલે ગળે આખું ગીત પતાવતો અફ કોર્સ, મારી હાઇટ અને ઉંચી સીટને કારણે માથું એ મારા ખભા સુધી ઉંચુ લઇ જઇને ઢાળી ન શકતી. આવા સંજોગોમાં એ મારા બરડા ઉપર માથું ઢાળી નૂતન જેવું ગાવાનો ટ્રાય મારતી. એ જમાનામાં હું વિશ્વનો પ્રથમ પતિ હતો, જેના શર્ટના ખભાને બદલે બરડામાં તેલનાં ધાબાં જોવા મળતા, છતાં અમારા બંનેના ગીતની ક્વોલિટીમાં કોઇ ફેર ન પડતો. હા. સાયકલ પાછળ બેઠી બેઠી એ નાની નાની સપનીઓ જરૂર જોતી કે, મારા વરની ક્વોલિટી જે દહાડે સુધરશે, એ દહાડે મને એ પોતાની ગાડીમાં બેસાડી ગીત મિલનના ગાશે. હું મોટો સપનો જોતો કે, મારી પત્ની મને એરપોર્ટ પર લેવા આવી હોય, અમે બંને ભેટીએ અને પછી ભલે હપ્તેથી લીધેલી ગાડીમાં હું એને બેસાડી આ જ ગીત ગાઉં. પછી તો વર્ષોના વહાણાં વાયા. પરીદેશનો એ સોહામણો રાજકુમાર આગળ જતાં બેન્ક ક્લાર્કને બદલે હાસ્યલેખક થયો અને રાજકુમારી બે ત્રણ બાળકોની માં થઇ એમાં બદું જયશ્રીકૃષ્ણ થઇ ગયું. જમાનાની થાપટોએ રાજકુમારના ગળા અને રાજમાતાને ગીત મિલનની પથારીઓ ફેરવી નાંખી હતી. ગીત તો યાદ હતું પણ ગાડીમાં બેઠાં બેઠાં ગાતાં ફાવતું ન હતું. ગેસનો બાટલો ફાટવાથી આખું બિલ્ડીંગ ધરાશાયી થઇ જાય એમ અમારા ગાયા પછી મૂળ ગીતનાં શબ્દો દટાયેલાં કાટમાળમાંથી માંડ બહાર નીકળતા. બારી બારણાં આમ પડયાં હોય, વૉશ-બેસિનના ટુકડા તેમ પડયાં હોય એમ ‘મિલન’ના મૂળ ગીતના શબ્દોવાળું ‘હમ તુમ’ દટાયેલાં અવાજે ગવાય, ‘યુગ યુગ સે’ જમીનમાં અડઘું દટાયેલું દેખાય ને ‘ગીત મિલન કે’ના તો અસ્થિ ય હાથમાં આઇ-મીન, ગળામાં ન આવે..! ગાડીમાં બેઠાં બેઠાં બહુ બહુ તો ગીત ગવાય, ‘મિલન’ માટે તો આ ઉંમરે ક્યાં પાર્કંિગો શોધવા જવાં?.. છોકરાઓને ખબર પડે તો મા-બાપ મોઢાં બતાવવા જેવા ન રહે. આમે ય, ભારત જેવા દેશમાં કાર એટલે કે, ગાડીનો વપરાશ વધી જવાથી, એમાં બેસનારાઓમાં ડ્રેસ-સેન્સ, મેનર્સ, ટ્રાફિક સિગ્નલ પરનો સંયમ, ભિખારીઓને દૂર રાખવાની કળા (તેમજ કોઇપણ જગ્યાને પલંગ બનાવી દેવાની આવડતો) વધી છે.. અમારા તો સદ્નસીબે ગાડી, જીવનના એ મુકામે આવી જ્યારે ગાડીમાં અમે બંને સાથે નીકળ્યાં હોઇએ તે જોનારાઓ ખુશ થવાને બદલે અમારી દયા ખાતાં. અમસ્તો સાઇડ આપવા માટેય મેં બારીમાં હાથ બહાર કાઢયો હોય, એમાં ગેરસમજ થવાથી રાહદારીઓ મારા હાથમાં પાઇ-પૈસો મૂકવા માંડયા. એ શોપિંગ કરવા ગઇ હોય ને બહાર હું રાહ જોતો ગાડી લઇને ઉભો હોઉં એમાં ય બે-ત્રણ જણાં પૂછી જાય, ‘સી.જી. રોડ આવવું છે?’ હંહ.. ગાડી લઇને નીકળો એટલે તમે એનાં માલિક થઇ જતાં નથી.. લોકો તો સ્ટીયરિંગ પર બેસવાની તમારી સ્ટાઇલ પરથી અંદાજ લગાવી લે છે, કે ગાડી ભ’ઇની પોતાની છે કે ડ્રાયવર તરીકે નોકરીએ રાખ્યાં છે! ગાડી લીધે તો અઢી ત્રણ વર્ષ થયાં પણ ડ્રાઇવીંગ શીખવા કરતા કોને ન શીખવાડાય, એ હું જલ્દી શીખો ગયો, આમ એ મને કે બીજાં કોઇને કદીય ‘ડાર્લંિગ ફાર્લંિગ’ કહેતી નથી. (સ્પેલિંગમાં લોચા પડે એટલે) પણ તે દિવસે ઓફિસમાં ફોન આવ્યો. ‘અશુ ડાર્લંિગ.. આપણે ત્યાં પાર્કંિગનો ભાવ હજાર-હજાર રૂપિયાનો થઇ ગયો છે?’ હું ચમક્યો. ‘ના, ભ’ઈ! ત્યાં ક્યાંથી બોલે છે?’ ‘પોલીસ-સ્ટેશનમાંથી! એક લારીવાળાને જરાક અમથી ટક્કર મારી એમાં તો પોલીસવાળાએ ગાડી જપ્ત કરી લીધી ને પાર્કંિગના હજાર આલવા પડયાં!’ અમદાવાદના ગાંધીનગર-સરખેજ હાઇવે પર ગોતા ગામ ચોકડીથી અંદર જાઓ તો વડસર જવાના રસ્તે લપકામણ ગામ આવે છે, ત્યાંથી એનો ફોન આવ્યો, ‘ડાર્લંિગ.. આપણી ગાડીનાં કાર્બ્યૂરેટરમાં પાણી ભરાઇ ગયું છે.. શું કરૂં?’ મેં કહ્યું, ‘તું ચિંતા ન કર.. ગાડી ક્યાં પડી છે?’ મને કહે, ‘તળાવમાં.’ આવી બધી બબાલોથી કંટાળીને વનફાઇન મોર્નંિગ ગાડી વેચી દેવાનો મને વિચાર આવ્યો. છાપામાં બઘું મળીને ૨૦-૨૫ હજારની ટચુકડી જાહેર ખબરો આપી. બે ત્રણ પાર્ટીઓએ કંઇક આવો રીસ્પોન્સ આપ્યો. (૧) ‘ગાડી તો બૉસ.. લઇ જઇએ.. પણ ઉપરથી મેઇટેનન્સનાં કેટલાં આલશો?’ (૨) તમે પસ્તીનગર વાળો જૂનો ફ્લેટ ફેમિલી સાથે વેચવા કાઢયો હતો એટલે લેવા કોઇ ચકલું ય ફરકતું ન હતું.. ફીયાટમાં આ બઘું રહેવા દેજો! (૩) ‘..અઅઅ બઘું મળીને શેઠીયા.. આ ગાડીનાં તમને રૂા.૧,૧૧૦/- ગણી આલું.. બાર મહિનામાં હપ્તા પૂરા કરી ના આપું તો ગાડી પાછી લઇ જજો, શેઠીયા..! આ મરદના બોલે છે મરદના!’ (૪) ‘દાદુ-મારી સલાહ માનો.. ગાડી વેચવાને બદલે ભાડે ફેરવો.. સવારે સ્કૂલનાં બાળકોની જ વર્ધી કરવાની. બપોરે ઓફિસોમાં ટિફિનો પહોંચાડવાનું કામ અલાવું! બોલો..!’ પણ જોરકા ઝટકા ધીરે સે લગે વાળો પ્રોબ્લેમ તો ત્યાં થાય છે કે, ગાડી લીધાં પછી અમારાં સગાં-સંબંધીઓ અમને પૈસાદાર સમજવા લાગ્યાં છે.. ‘અરે ભ’ઇ, તમારે ગાડીઓ વાળાને શી ચિંતા..! તમારી ફિયાટમાં તો વિમાનના ટાયર ટયૂબ નંખાવો તો ય પોસાય!’ અહીં આપણું મન જાણતું હોય કે, પચ્ચી-પચ્ચી રૂપિયાનું પેટ્રોલ ભરાવીને મોઢાં અને થાપાં બંને માંડ લાલા રાખતાં હોઇએ છીએ. બીજાંઓ મોંઢે ન કહે પણ જરૂરી માહિતી એમનાં બીજાંઓને આપે, ‘બોસ.. કોઇ મોટાનું કરી નાંખ્યું લાગે છે.. નહિ તો નોકરિયાત માણસને ગાડી ને દસ પંદર લાખના ફ્લેટો ક્યાંથી પોસાય? લેખો લખી લખીને તો લૂનામાં પેટ્રોલ ભરાવવા જેટલું ય માંડ કમાય..! કોઇ જબરદસ્ત ફસાયો છે!’ અને આખરી ઝટકા મોંઢામોંઢ આવે. ‘હા ભઇ’ હા.. હવે તો તમે મોટા માણસ થઇ ગયા.. હવે તો અમારી સામે ય શેના જુઓ?’ (એટલું ન સ્વીકારે કે, તારામાં સામું જોવા જેવું હોત તો ગાડીમાં આજે મારી બાજુમાં તું ન બેઠી હોત, વાંદરી?) .. મોટા માણસ એમને એમ નથી થવાતું! કદમ કદમ પર ભારે કિંમત ચૂકવવી પડી છે, ત્યારે માંડ માણસ થવાયું છે!
Tuesday, December 09, 2008
Chalti ka naam Gaadi!
Vondaru aayu
અમારે ત્યાં વાંદરા બહુ આવતા હોય, એમા નવાઈ જેવું કાંઈ નથી. સંબંધ બધાની સાથે સારાં રાખ્યા છે એટલે લોકો મળવા તો આવે. અમારા ફ્લૅટની બારી મોટી અને પહોળી છે, છતાં આવવા જવા માટે અમે દરવાજાનો ઉપયોગ કરીએ છીએ, પણ આ વાત વાંદરાઓ સ્વીકારતા નથી એટલે એ લોકો ગૃહપ્રવેશ માટે બારીનો ઉપયોગ કરે છે. કારણ કે બારીને તરત અડીને ઝાડ છે, એટલે આવે એ તો. મેહમાનો બારણામાંથી આવે છે, એટલો જ ફેર. સાચું પૂછો તો એ ઝાડ-થૂ્ર ભલભલા વાંદરા અમારા ઘરે આવી ગયા, પણ એમને કોઈનામાં બહુ ઊંડા ઉતરવાની ટેવ નહિ, એટલે પર્સનલી કોઈને ન ઓળખીએ. એવો ટાઇમ ક્યાં હોય આપણી પાસે ! યસ. આ અવરજવરને કારણે થોડું થોડું નૉલેજ બધા પાસે ખરૂં કે, લાલ મોઢા અને લાલ સીટવાળું હોય તો એને માંકડુ કહેવાય અને મોઢું કાળું હોય પણ સીટ ગમે તેવા રંગની હોય તો એને વાંદરૂ કહેવાય. બીજી એ પણ ખબર છે કે, વાંદરા આપણને લાફા બહુ મારે. એક તો આપણે કંઈક આપવા જઈએ ને એ લઈ પણ લે, પણ એમાં ક્યારે સટ્ટાક દેતી થપ્પડ મારી દે, એની ખબર ન પડે. અમારા ફૅમિલીમાં તો લગભગ બધાએ તમાચા ખાધા છે... બહાવાળા ય મારી જાય ને ઝાડવાળા ય મારી જાય.. આ તો સાલી કોઈ લાઇફ છે ? પણ, વાંદરાઓની એક બાબત બહુ સારી બહુ રોકાય નહિ. આઇને તરત જતા રહે, આમ તમારું ઘર આખું રફેદફે કરી નાંખે પણ બગાડે કોઈ દિવસ નહિ આઈ મીન, એમનું પોતાનું કહી શકાય એવું કાંઈ મૂકતા ન જાય, કે જેને સાફ કરવા નાક દબાવવું પડે. સોબતની અસર કહેવાય, પણ વાંદરાઓ સાથે ઘર જેવા સંબંધો અને એમના વિશેની અમારી જાણકારીને કારણે સમાજમાં હવે લોકો અમને બ્રાહ્મણો કરતાં મદારી તરીકે વઘુ ઓળખે છે. કોઈનાં છોકરાને વાંદરૂ-બાંદરૂ કરડી ગયું હોય તો ડૉક્ટર પાસે લઈ જવાને બદલે મારા ઘેર લઈ આવે છે- વાંદરાને નહિ, બચકું ભરાયેલા બાળકને ! સાપના ઝેરની માફક અમે કાંઈ વાંદરાના બચકાં ઉતારતા નથી, પણ દુનિયાના મોંઢે તાળાં ઓછા મરાય છે ? તે એમાં થયું કે, અમારા વિસ્તારની એક બૅન્કમાં વાંદરૂ ઘૂસી ગયું... ખાતું ખોલાવવા કે બંધ કરાવવા નહિ, અમથું જરા એ બાજુથી નિકળ્યું હશે તે થયું લાવ એકાદ આંટો મારતા જઈએ. સીધી વાત તો એ છે કે આવે વખતે ઝૂવાળાને કે ઢોરોના દાકતરને બોલાવવા જોઈએ એના બદલે એ લોકોએ અમારો સંપર્ક કર્યો. કઈ કમાણી ઉપર લોકો અમને મદારી માની બેસે છે, એ તો ખબર નથી પણ મહીં મહીં અમને આવું ગમે ખરૂં કારણ કે, આપણું ઇમ્પોર્ટન્સ વધે છે. લોન લઈને ઊડન-છૂ થઈ જતાં ગ્રાહકોને પકડવા કરતા વાંદરા પકડવામાં શાન આપણી વધે. ખાસ તો... મુશ્કેલીમાં આવેલા કોઈકને પણ મદદ કરવી, અમારો ધર્મ છે, એટલે જવું તો પડે. અહિ મુશ્કેલીમાં વાંદરૂં આવી ગયું કહેવાય બૅન્કવાળા નહિ કારણ કે, અજાણતામાં એ ક્યાંય નહિ ને એક શીડયુઅલ બેંકમાં ભરાઈ પડયું હતું, ને આ કોઈ આશ્રમ રોડની સિન્ડીકેટ બૅન્ક થોડી હતી કે, જ્યાં વાંદરૂ હોય કે માણસ ગ્રાહક સેવા પૂરી નિષ્ઠા અને અદબથી થાય છે ! અમારે જે બૅન્કમાંથી વાંદરાને જામીન પર છોડાવવાનો હતો ત્યાં તો સશસ્ત્ર ધાડપાડુઓએ પણ ધાડ પાડતાં પહેલાં અરજી ફોર્મ ભરવું પડે ને અગાઉવાળા લૂંટી લે પછી નંબર આવે ત્યારે ટોકન લઈને ફિકસ્ડ-લૂંટ, કરન્ટ-લૂંટ કે સૅવિંગ્સ-લૂંટ પતાવવી પડે. કમનસીબે, બૅન્કવાળાઓનો પ્રોબ્લેમ એ ન હતો કે, બૅન્કમાં વાંદરૂ ઘૂસી ગયું છે. પ્રોબ્લેમ એ હતો કે, સદરહુ વાંદરાએ કાઉન્ટર પર પોતાની ‘ડિપોઝીટ’ મૂકી હતી અને એ રીજેક્ટ એટલે કે સાફ કરવાની જવાબદારી કોની, એ વિષય પર મૅનેજમેન્ટ, યુનિયન અને કસ્ટમરો વચ્ચે મોટો વિવાદ થઈ ગયો હતો. ... પણ, આમાં મને કેમ બોલાવવામાં આવ્યો, એનો વિવાદ મારો એકલાનો હતો ! દેખાવમાં, હાસ્યલેખક હોવાને કારણે હું પણ સફાઈ કામદાર જેવો લાગુ છું, એની ના નહિ, પણ હજી એ વ્યવસાયમાં પડવા માટે મેં આ બૅન્ક પાસે કોઈ લોનની માંગણી કરી નથી, છતાં મને શા માટે બોલાવવામાં આવ્યો છે, તે સમજાતું ન હતું. હું પહોંચ્યો ત્યાર મૅનેજરની કેબીનમાં વાંદરૂ બેઠેલું જોવા મળ્યું અને શક્ય એટલી સમજાવટથી મૅનેજર હાથના ઈશારે ‘હઇડ-હઇડ’ કરીને કાઢવાના વલખા મારી રહ્યા હતાં. જો કે, એ બન્નેમાંથી મૅનેજર કોણ એની ઘણાં કસ્ટમરોને ખબર ન હતી, એટલે એ લોકો બહારથી બન્ને માટે હઇડ-હઇડ કરતા હતા. આ મૅનેજર થોડો રફ અને તોછડો હોવાથી, ‘વાંદરૂ ભલે રહે પણ મેનેજર જવો જોઈએ’ એવી લાગણી તો સ્ટાફ પણ વ્યક્ત કરતો હતો. ‘સારૂં થયું તમે આવી ગયા ભાઈ,’ એક મહિલા કર્મચારીએ મને જોઈને હર્ષ સાથે કહ્યું, ‘આ તો હાળું પકડાતું જ નથી...!’ અમે તમારા સામેના બ્લોકમાં જ રહીએ છીએ તે બેબી કહેતી હતી કે, મસ્તાનીના પપ્પાને તો વાંદરા પકડતા બહુ ફાઇન આવડે છે તે મેં બ્રાન્ચ મેનેજરને રીક્વેસ્ટ કરી કે, ‘અશોકભ’ઈને બોલાવો... એ’- ‘પણ... વાંદરા પકડવા મારો ધંધો ન- ’ ‘તમે ચિંતા ન કરો ભાઈ... તમારા આવવા-જવાનું રીક્ષા ભાડું એક જ અરજી કરવાથી બે-ત્રણ મહિનામાં જ વાઉચર પાસ થઈ જશે... પણ, બસ આ વાંદરાને ગમે ત્યાંથી કાઢો, ભાઈ સા’બ !’ એક વાંદરા માટે જગતભરની પહેલી ‘સોપારી’ મને આપવામાં આવી રહી હતી. હું ‘ડિસ્કવરી ચેનલ’ પર વાંદરા વિભાગ સંભાળતો હોઉં, એવી આતુરતાથી સ્ટાફ અને ગ્રાહકો મારી આજુબાજુમાં ગોઠવાઈ ગયા. (૧) ‘બૉસ.. આ કરડે એવું વાંદરૂ છે કે ન કરડે એવું ?’ (૨) ‘અહીંથી ખાસ કાંઈ ખબર પડતી નથી પણ અશોકભાઈ... આ વાંદરૂ છે કે વાંદરી ?’ (૩) ‘આ લાઇનમાં તમને કેટલા વર્ષ થયા ?’ (૪) ‘ગુરૂ આ વોંદરૂ ઍમેઝોનના જંગલો બાજુનું છે કે આપણોં ખેડા ડિશ ટ્રિક શાઈડનું, એ શી’તી ખબર પડઅ ? મનઅ તો દિયોરનું મૂળ વતન ઊંઝો લાગે છે, ઊંઝો ! ઈની બુનનો દિયોર મારૂં... જો ઓંય કાઉન્ટર પર ઈયોંએ ‘ડીપોઝ્ઝીટ’ મૂકી છઅ, ઇમોં ય જીરા-વરીયારીની છોંટ આવઅ છઅ !’ (૫) ‘દાદુ... વાંદરાને પકડવા માટે કોઈ છુટ્ટા સાધનોની જરૂર પડે તો કહેજો... અમે તો સ્ટાફમાં ય જરૂર પડે તો એકબીજા ઉપર ફેંકવા માટે લૅજરો વાપરવાનો જ આગ્રહ રાખીએ છીએ !’ આ બધા સવાલોના જવાબ આપું ત્યાં જ આશ્ચર્યજનક રીતે ‘માણસની માફક’ અમારો પરવિણ ચડ્ડી દરવાજામાંથી સીધો અંદર આવ્યો. આપ સહુ તો જાણો જ છો કે, પરવિણભ’ઈનો અને બૅન્કનો મુદ્રાલેખ એક જ છે- ગ્રાહકોની સેવા. બન્ને વચ્ચે ફરક એટલો જ છે કે, પરવિણભ’ઈ ગ્રાહક એટલે રૂપાળી સ્ત્રીઓ સમજ્યા છે. વાંદરો ઘરડો થાય તો ય ગુલાંટ ન ભૂલે, એ વાત સાચી પણ પવલો કહે છે, ‘આ કહેવત તો વાંદરી માટે ય એટલી લાગુ પડે છે ને ?’ પરવિણને લલ્લુ કહેવો કે સરદાર ? એને એક જ ચિંતા હતી કે, કોઈ મહિલા કસ્ટમરને વાંદરૂ બચકું ભરી ગયું નથી ને ? આવું થઈ જાય તો પવલો વાંદરાને ખખડાવી નાંખે, ‘અમે મરી ગયા છીએ તે આવા કામ તમારે કરવા પડે છે ?’ બીજું તો કંઈ નહિ, મહિલા સ્ટાફ અને કસ્મરોને ઇમ્પ્રેસ કરવા પરવિણભ’ઈ રીક્ષા કરીને સાડા-પાંચ કિલો લીમડો લઈ આવ્યા હતા. ‘વાંદરૂ પકડવાની અસરકારક પદ્ધતિઓ’ નામના પુસ્તકમાં એમણે વાંચેલું કે ઘરમાં આવું કોઈ વાંદરૂ-બાંદરૂ ભરાઈ જાય તો ઘરમાં લીમડો બાળીને એનો ઘૂમાડો કરવાથી વાંદરા ભાગી જાય છે. આ ભડકો એમણે સવારે ૧૧ વાગે કર્યો. સાંજે ચાર સુધી તો સ્ટાફ અને કસ્ટમરો બૅન્કની બહાર ફૂટપાથ પર મોંઢા વકાસીને ઉભા હતાં.... પવલો ને વાંદરો બે જ અંદર ! કહે છે કે, એક તબક્કે વાંદરો તો બહાર આવવા માટે બહુ ધમપછાડા કરતો હતો. પવલો એને બહાર આવવા દેતો ન હતો... આમ કાંઈ બૅન્કમાં સીધી અઠવાડિયાની રજા થોડી મળવાની હતી ? બૅન્ક અઠવાડિયું બંધ રહી... વાંદરાને પરવિણે પરમેનન્ટ પાળી લીધો છે.
Posts
